Kunst

Eloy BGM Everwijn

Lang geleden was ik met mijn vriendin E. in Wenen. Dat was toen een aangenaam burgerlijke stad met beleefde mensen en een aantal gigantisch grote musea, die op onregelmatige tijden open waren. Als wij zo’n gebouw bezochten, dan ging E. voor het eerste schilderij staan en bekeek het grondig. Als zij naar schilderij twee ging, ging ik naar zaal twee. Als ik het gehele museum bekeken had, had zij een zaal in zich opgenomen. Ik was getrainder dan zij in kunst, maar het verschil in tempo kon daaraan niet geheel geweten worden.

Eloy BGM Everwijn

Ik heb in een grijs verleden welereis kunstgeschiedenis gestudeerd. In Utrecht. Eén jaartje maar, het moest niet te gek worden met de wetenschap. Moderne kunst kregen we van Frans Haks, een flamboyante, scherpe en heel aardige man. Hij liet ons een dia zien en dan moest een van ons vertellen wat hij zag. Dat lijkt gemakkelijker dan het is, want de neiging tot interpretatie zit er diep in. Zo gauw we iets zeiden dat leek op duiding, greep Frans in. Vertellen wat je ziet en niet vertellen wat je denkt. Interpretatie kan altijd nog. Van hem heb ik leren kijken.

Cees 't Hooft

Video, dat is ook een bron van ellende. Als vader nou alleen maar vakantiefilmpjes zou maken en moeder de eerste stapjes van de kleine op de binaire beelddrager zou vastleggen, dan zou het nog te harden zijn.

Cees 't Hooft

Het is natuurlijk duidelijk dat kunst nutteloos is. Vergeleken bij grote maatschappelijke thema’s als veiligheid en het bekeren van de moslims staat kunst achteraan in de rij van belangrijkheid. We moeten op alles bezuinigen en op de eerste plaats op de kunst.

Eloy BGM Everwijn

In de jaren tachtig kwam ik wel ereis in Drachten vanwege een aldaar wonende relatie. Drachten was geen wereldstad, maar de jongeren hingen toen al toch behoorlijk te hangen in het niet erg boeiende winkelcentrum. Gelukkig was er een museum. De directeur was er tevens suppoost. Wij moesten per se onze naam in een boek zetten, vanwege de subsidie.

Zeger de Wolde

Kleine Marco heeft een jaar pianoles gehad. Bij de presentatie in de muziekschool speelt hij een etude van een onbekende Rus. Hij speelt dapper en geconcentreerd en hij maakt maar weinig fouten. Alle ouders in de zaal applaudisseren. Alleen zijn eigen ouders vinden het mooi. Bij kleine Sanne, Dirk, Martijn, Hanna, Minke, Bart, Yolande, Anne, Rob et cetera geldt hetzelfde verhaal.

Bente Andersen

Soms hebben we onze jassen al bij de garderobe afgehaald, terwijl het applaus in de grote zaal nog doordendert. Dat is een raar ding, dat applaus. Als de situatie een op een is, dus 1 pianist op het podium en 1 mens in de zaal, dan is die laatste met een paar seconden al snel uitgeklapt, hoe mooi er ook gespeeld wordt.

Bente Andersen

Kunst maken is gemakkelijker dan het bekijken van kunst. Als u zelfs te stom bent om econoom of jurist te worden, dan kunt u altijd nog  kunstenaar worden. We hebben het hier over beeldende kunst. Dat is kunst om naar te kijken en die niet in een theater gebeurt.

Bente Andersen

We zijn tolerante mensen en we gunnen ieder zijn pleziertje. En het drijft wel over, denken we dan. De meeste nare dingen gaan gewoon over: het roken van bananenschillen, van Agt, lauwe schoolmelk, wij hebben er in ieder geval geen last meer van. Helaas blijken sommige dingen niet uit zichzelf te verdwijnen en in het speciaal doelen we hier op het zogenaamde rappen.

Bente Andersen

Wij worden niet zo vaak meer geschokt. We weten dat de mensheid dom en slecht is en daar hebben we vrede mee. Maar toen we ons laatst in een gesprek lieten ontvallen dat we Mondriaan eigenlijk niks vonden, viel er in het gezelschap een stilte.