U bent hierHome / Overzicht / Het echte leven

Het echte leven


Vogelen

Eloy BGM Everwijn

Op het gymnasium kende ik een verlegen jongen, Jos Kuyper geheten, die vogelaar was. In mijn pre-hormonale fase vogelde ik ook, maar Jos was vele graden fanatieker. Hij was lid van een katholieke bond voor natuurstudie en vrijwel elk weekeinde was er wel een excursie. Dan kwam hij maandag op school en zei tegen mij met glanzende ogen dat hij een scharrelaar had gezien.

Zeven rivieren

M. de Boer

Omdat het geen van de loterijen had behaagd om oom Herman en tante Annie miljonair te maken, moest de geplande wereldcruise nog een jaar worden uitgesteld. Normaal gingen ze altijd twee weken op het huis passen van de oudste zus van tante Annie, als die op vakantie was, maar die had bij het achteruit parkeren zoiets als haar nek gebroken en bleef dus thuis.

Zeven rivieren

M. de Boer

 
Omdat het geen van de loterijen had behaagd om oom Herman en tante Annie miljonair te maken, moest de geplande wereldcruise nog een jaar worden uitgesteld. Normaal gingen ze altijd twee weken op het huis passen van de oudste zus van tante Annie, als die op vakantie was, maar die had bij het achteruit parkeren zoiets als haar nek gebroken en bleef dus thuis.

Drummin' Man

Eloy BGM Everwijn

Er waren vier vrienden en ze wilden een band beginnen. Een jongen had al een jaar gitaarles, de tweede drie maanden, de derde een maand en de vierde helemaal niets. De eerste werd sologitarist, de tweede slaggitarist, de derde basgitarist en de vierde ging drummen. Op foto’s van popgroepjes uit de jaren zestig kon je de drummer er altijd direct uithalen, want die zag er het domste uit. Het schijnt dat C. Watts wel eens een boek gelezen heeft, maar van R. Starr is daarvan niets bekend.

Kinderen

Eloy BGM Everwijn

Ik heb het nooit zo leuk gevonden om kind te zijn. Het kindschap heeft een aantal duidelijke nadelen: anderen zijn jou de baas, je hersens zijn beperkt en je leeftijdgenoten deugen niet. Als het kindschap zo leuk was, zouden kinderen niet zo vaak huilen. Je moet allerlei dingen doen en leren, waar je het nut niet van inziet. Alle volwassenen die je tegenkomt, zijn beter dan jij in vrijwel alles. Het kindschap is een frustrerend tijdperk.

Vrienden

Eloy BGM Everwijn

Ik vier altijd mijn verjaardag. Traditie. Het geeft altijd een tevreden gevoel om een avond lang koning te zijn in je vriendenrijk. Het geeft ook een rijk gevoel. Je geeft vrienden de gelegenheid om te kunnen genieten van je andere vrienden. Soms ontstaan nieuwe vriendschappen. (In het ergste geval hebben ze jou dan niet meer nodig, maar dat komt gelukkig zelden voor.) Ik leen zelf ook graag vrienden van anderen. Als iemand met jou bevriend is, zal hij hoogstwaarschijnlijk een goede smaak hebben.

Rituelen

Eloy BGM Everwijn

Op gegeven moment ging mijn moeder dood. Dat is een paar jaar geleden en ik weet tot mijn schande niet wanneer dat precies is geweest. En nu ik zie dat ik ‘tot mijn schande’ schrijf, weet ik gelijk dat dit onzin is. Het feit dat je geen innerlijke agenda hebt met de data van geluk en verdriet, betekent niet dat je geen betrokkenheid aangerekend kan worden.

Leren

Eloy BGM Everwijn

Ik kan de elfjarige wiens ouders niet het gymnasium hebben gedaan, aanraden om zelf wel dit type onderwijs te gaan volgen. Sommige ouders willen wel eens het huiswerk overhoren. Ik weet niet of dit tegenwoordig nog gebeurt, maar mijn moeder was er zo een. Een keer niet gelovend dat ik mijn huiswerk al zo snel gedaan had, wou ze mij overhoren. Helaas voor haar was het Grieks. Dit kon zij natuurlijk niet lezen, de schat. Op dat moment weet je dat je verder dan je ouders bent gekomen.

Nette familie

Eloy BGM Everwijn

Wij waren vroeger een net gezin, allejezus, wat waren wij een net gezin! Zeker aan de buitenkant en in dit geval bedoel ik het letterlijk, de manier waarop wij ons kleedden. Mijn ouders trouwden in 1948. Vergeleken bij tegenwoordig was er zware armoede: er was een tekort aan alles. Dus er was ook weinig stof te krijgen voor een trouwpak voor mijn vader.

Servies

Eloy BGM Everwijn

Er was een periode dat mijn vader een keer per maand, nadat hij zijn salaris gekregen had, naar de Bijenkorf ging en nieuwe onderdelen kocht voor ons servies. Mijn moeder noch vader kwam uit een familie waar je als huwelijkscadeau een servies voor twaalf personen kreeg. Bovendien was het vlak na de oorlog en er was niet zoveel.