Zeven rivieren

Omdat het geen van de loterijen had behaagd om oom Herman en tante Annie miljonair te maken, moest de geplande wereldcruise nog een jaar worden uitgesteld. Normaal gingen ze altijd twee weken op het huis passen van de oudste zus van tante Annie, als die op vakantie was, maar die had bij het achteruit parkeren zoiets als haar nek gebroken en bleef dus thuis.

Geen Dorst dit jaar, het rustige Brabantse dorp met zijn prachtige neogotische Sint Marculphuskerk. Tante Annie was slecht ter been en in feite rolstoelafhankelijk, dus busreizen waren te vermoeiend. Oom Herman was nog heel kras, maar niet meer zo piep, dus de vakantiemogelijkheden waren niet veelomvattend voor een beperkt budget. Maar na een paar uurtjes internetten had oom Herman iets gevonden. ‘Wat dacht je van een cruise?’ zei hij tegen tante Annie. ‘Dat kunnen wij toch helemaal niet betalen, mallerd,’ antwoordde tante Annie glimlachend. ‘Maar deze duurt maar een dag, kost maar vijftig euro en gaat over zeven rivieren. Natuur, grote bedrijven, pittoreske havenstadjes, 18^e-eeuwse molens, bruggen en stuwen zijn te bewonderen op deze zeer afwisselende dagvaarttocht door het Zuid-Hollandse rivierenlandschap. Eenmaal koffie met appelgebak bij ontvangst en een uitgebreid lunchbuffet zijn inbegrepen.’

Dat was dus een goed idee van oom Herman. En wat nog leuker was: nicht Maaike en haar nieuwe vriend John, een werkloze huisschilder, gingen ook mee. Konden ze altijd nog een kaartje leggen.

Ze waren ruim op tijd aanwezig en zeker omdat John een nogal dreigend uiterlijk had, konden ze een mooi plaatsje aan het raam veroveren. De kapitein heette hun welkom in drie talen en ze werden door alleraardigst personeel van koffie met appelgebak voorzien. Er zat zelfs een toefje slagroom op! Terwijl ze richting zee voeren, vertelde de kapitein allerlei wetenswaardigheden over wat er te zien was op de beide oevers. Ze kwamen bijvoorbeeld langs de grootste kattengritfabriek van Europa. ‘Daar kom je niet elke dag langs,’ merkte nicht Maaike snedig op, die zelf vier katten had. Ook vertelde de kapitein dat Rotterdam gestegen was op de ranglijst van de grootste containerhavens ter wereld. Rotterdam had nu de zesde plaats. Het vervulde het gezelschap met enige trots, ook al hadden ze zelf niets aan de groei bijgedragen.

Na alle bedrijvigheden van de haven, kwamen ze terecht op de Oude Maas waar ze allerlei nieuwbouwwijken konden bewonderen. Toen door het Spui met tienduizenden ganzen op de oevers. ‘Brandganzen,’zei oom Herman beslist, die thuis een boekje over vogels had.

Iedereen kreeg een kopje aspergesoep zonder asperges, maar wel met een vleugje verse peterselie en bieslook. Op het Haringvliet legde Marco, de vriendelijke purser, de opvarenden de regels uit van het buffet. Om chaos te voorkomen – er waren vroeger wel eens ongelukken gebeurd met elkaar onder de voet lopende bejaarden ­– zouden ze door Marco groepje voor groepje aan het buffet worden genood. En mensen die nog een tweede portie wilden, dat kon, er was genoeg, maar dan wel even wachten tot iedereen zijn eerste portie binnen had gesleept. Eindelijk was het dan zover: onder de tonen van ‘Also sprach Zarathustra’ van Richard Strauss rees er een prachtig opgemaakt buffet naar het passagiersdek. Alom klonk applaus. En het smaakte! Haast net zo lekker als toen ze gingen dineren bij Van der Valk voor moeders negentigste verjaardag. Het absolute hoogtepunt van de dag!

Het regende nogal, maar ter compensatie had de kapitein een quiz gemaakt om te kunnen zien of iedereen wel goed had opgelet. En oom Herman won zowaar de derde prijs en hij kon kiezen tussen een rode, witte of rosé wijn.

Weer bij kade terug waren de busjes van Vervoer op Maat gelukkig op tijd. Een dag om nooit te vergeten.