Steun

Sommigen uwer weten dat de hoofdredacteur van de Missive nogal klein van gestalte is. Dit brengt een aantal ongemakken met zich mee. Deze wereld is ingesteld op mensen die zo´n veertig centimeter langer zijn. Gelukkig is haar huis redelijk op haar lengte ingesteld en ze heeft een huisknecht voor de moeilijk bereikbare afdelingen. Ze heeft bijvoorbeeld een aangepaste stoel met een voetensteun. Maar onze hoofdredacteur is een ondernemend type en wil ook wel ereis naar theater of horeca en dan wil ze daar gemakkelijk kunnen zitten zonder dat haar benen steunloos in de ruimte bengelen. Voor dit doel had de huisknecht een opvouwbaar en draagbaar voetensteuntje ontworpen. Zijn prototype werd verbeterd door de technische afdeling van ziekenhuis Dijkzigt. Toch waren er nog wat problemen, dus terug naar Dijkzigt. Helaas was de betreffende afdeling inmiddels wegbezuinigd.

Een revalidatiecentrum kon uitkomst bieden. De opperknutselaar aldaar begreep het probleem en dacht er een oplossing voor te weten. Maar wederom helaas mocht hij het pas uitvoeren als het Ziekenfonds toestemming had verleend. Er werd een aanvraag ingediend. Na enige weken berichtte het Ziekenfonds dat niet tot vergoeding kon worden overgegaan, omdat een voetensteuntje niet voorkwam op een ministerieel goedgekeurde lijst. Dat was nogal klontjes, omdat het hier een nieuw product betrof.

Er kon echter in beroep gegaan worden. Dat deed de hoofdredacteur en ze werd uitgenodigd haar verhaal op een hoorzitting te doen. Ze werd alleraardigst ontvangen door een commissie die bestond uit een juffrouw die het woord deed en een juffrouw die schreef. Alras werd duidelijk dat een beroep geen enkele zin had, omdat het voetensteuntje nog steeds niet op de lijst stond. Het zou alleen op de lijst kunnen komen, als vele mensen een aanvraag dienaangaande zouden doen. De juffrouw zag in dat dat niet zou gebeuren omdat niemand wist dat betreffende voorziening bestond. Ze kende ook het principe van Catch 22. Ze gaf toe dat het een ridicule situatie betrof. Inderdaad, de behandeling van het bezwaar kostte meer dan het voetensteuntje zelf. Maar regels zijn regels, nietwaar? En voor de rest nog veel geluk in het leven toegewenst.

Voor de goede orde is het misschien interessant te melden dat de hoofdredacteur onlangs een aangepaste rolstoel gekregen heeft en dat ze recht heeft op een electrische scooter.

Bij dezen roept de hoofdredacteur allen die last hebben van beenafknellingen en rugpijn door te weinig grondsteun op om alle commissies, instanties en openbare lichamen die daar voor aanmerking komen te bestoken met een massale aanvraag voor draagbare voetsteunen. Hoort, zegt het voort!